Spiegelen? Nee!

Je leest heel vaak over en van coaches dat ze je graag spiegelen. En ik weet niet goed of het me boos maakt, verdrietig, of dat het me gewoon jeukt. Want spiegelen…. ik word daar niet heel erg enthousiast van.
Ik kijk graag in de spiegel, begrijp me goed, ik vind het fijn als mijn haar goed zit, mn make-up ook, ik vind het prettig als mijn kleding leuk staat.

Maar dat alles is uiterlijk vertoon. En niets meer dan dat. Als mijn haar een keer slecht zit, mn mascara is uitgelopen en ik vind dat ik in die ene broek een ontzettend dikke kont heb, dan zegt dat niks over MIJ. Het zegt niks over wie ik ben. Het zegt wel veel over mijn föhn, de kwaliteit van mijn mascara, misschien zelfs over het weer en zéker iets over de snit van die broek. Maar niks, niks, helemaal niks over wie ik ben, wat ik kan, hoe ik van mezelf houd en hoe ik mezelf waardeer.

En daarom word ik dus altijd een beetje kriegelig van de term spiegelen. Want als clienten bij mij komen, dan wil ik niet alleen maar dat buitenste laagje zien. Sterker nog, met dat buitenste laagje bereiken we bitter weinig. We gaan graven. En pellen. En afrollen. En oprollen. We gaan spitten en wroeten. Want alleen zo komen we tot de kern. En pas in die kern vinden we het antwoord. Niet in die spiegel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *